Title: Family (http://www.fanfiction.net/s/4063686/1/Family)
Author: nanthimus
Translate: leonus
Fandom: Princess Princess
Pairing: Yuujirou/Tooru
Rating: G
Disclaimer: Not mine
กริ๊ก!
โทโอรุวางโทรศัพท์พลางถอนหายใจอย่างหนักหน่วง
คุณลุงโกรธฉัน เขาคิด
ก่อนจะหลับตาสักครู่หนึ่ง
หลังจากที่โทโอรุบอกครอบครัวถึงการตัดสินใจที่จะอยู่ที่โรงเรียนแห่งนี้ต่อนั้น
ในทุกๆคืน ลุงของเขาก็ได้โทรมาอ้อนวอนแกมบังคับให้เขากลับบ้าน
ซายากะกลับมาเป็นน้องสาวที่น่ารักของครอบครัวแล้ว
ไม่มีเหตุผลใดๆที่เขาจะต้องอยู่ที่นี่ต่ออีก
พวกเขาไม่เข้าใจว่า
ฉันอยากจะอยู่ที่นี่มากกว่า เจ้าหญิงเดินกลับห้องอย่างช้าๆ ฉันรักพวกเขาทุกคน
รวมทั้งซายากะด้วย แต่การที่ฉันอยู่ที่นี่มันทำให้ฉันมีความสุขมากกว่า...มากกว่าที่ฉันเคยมีด้วยซ้ำ
ถึงอย่างนั้นก็ตาม แต่ฉันก็ไม่อยากทำให้พวกเขาผิดหวังนี่นา โทโอรุจมอยู่ในห้วงความคิดโดยไม่ได้สังเกตสิ่งรอบข้าง
จนกระทั่งเขาชนกับใครบางคนล
"เฮ้!"
ยูจิโร่ร้องขึ้น เมื่อเขาสะดุดไปทางด้านหน้า
"โอ้!"
โทโอรุขยับตัวออกจากร่างของเพื่อน "นายเป็นอะไรมั้ย
ฉันไม่ทันมองเห็นนายเลย"
"เออ
ฉันรู้" ยูจิโร่ยิ้มรับ ก่อนจะสังเกตุเห็นอาการเศร้าหมองของโทโอรุ "เฮ้!
เกิดอะไรขึ้น"
โทโอรุนิ่งไปสักพัก
ก่อนจะตอบว่า "ไม่มีอะไร" เขายิ้ม "ฉัน...ฉันจะไปนอนก่อนนะ"
"แต่มันยังหัวค่ำอยู่เลยนะ"
ยูจิโร่เอ่ยพลางมองส่วนโค้งเว้าของอีฝ่ายที่กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้า
"นายยังนอนไม่ได้นะ" เขาโกหกฉัน
บางทีซายากะอาจจะสร้างปัญหาให้เขาอีกก็ได้
"ฉันมันเป็นคนแปลกๆอยู่แล้วหนิ"
โทโอรุยังไหล่และยิ้มเย็นๆ ก่อนจะล้มตัวนอน เขาหันหลังให้ยูจิโร่และห่มผ้า
"ราตรีสัวสดิ์" เขาพึมพำ ฉันไม่อยากจะรบกวนนาย นี่เป็นปัญหาของฉัน
ฉันควรจะจัดการด้วยตนเอง
ยูจิโร่กอดอกพลางขมวดคิ้ว
เขาปิดบังบางสิ่งจากฉัน ฉันทนไม่ได้ เขาล้มตัวลงนอนเตียงของโทโอรุ
"ยูจิโร่
มีอะไร" แขนแกร่งโอบล้อมหัวไหล่เพรียวของโทโอรุ
ร่างอุ่นๆของใครบางคนแนบชิดกับแผ่นหลังทำให้สีแดงระเรื่อปรากฎขึ้นบนหน้าของเจ้าของเตียงอย่างชัดเจน
"นายทำบ้าอะไร!!"
"เงียบน่า"
เสียงต่ำๆพึมพำอย่างยั่วยวนที่ข้างใบหู "โต้จัง นายปิดบังอะไรไว้อยู่
ฉันจะช่วยนายอย่างไรถ้านายไม่บอก"
"ฉัน..ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือ"
โทโอรุยืนยัน "ฉันคิดบางสิ่งบางอย่างไว้แล้ว"
"เหรอ"
ยูจิโร่กอดรัดคนในอ้อมแขนแน่นยิ่งขึ้น เขาแนบใบหน้าลงกับซอกคอ
"นายคิดอะไรไว้หล่ะ" เขาถาม
ริมฝีปากร้อนๆเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วไปมาที่ซอกคอของโทโอรุ
"ฉันเป็นเพื่อนของนาย ถ้านายไม่บอกฉัน แล้วนายจะบอกใคร"
โทโอรุเงียบไปอย่างไม่มีข้อโต้แย้ง
เขาถอนหายใจอย่างหนักหน่วง ก่อนจะหลับตาลง "ฉันคิดจะกลับบ้าน"
เขาเอ่ยเบาๆ
อะไรนะ
ยูจิโร่ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว หัวของเขาจึงกระแทกกับเพดาน "โอ๊ย"
เขานวดบริเวณที่กระแทก แต่สายตายังคงจับจ้องโทโอรุอยู่ดี
"นายทำอย่างนั้นไม่ได้นะ" ความเศร้าระคนตกในปรากฎขึ้นที่ใบหน้าของเขา
"ทำไมหล่ะ"
"อืม
ฉัน...ฉันหมายความว่า...ฉันคิดว่านายจะอยู่ที่นี่ต่อไปซะอีก"
"ฉันรู้"
โทโอรุขบริมฝีปาก
"แต่...แต่คุณลุงโทรมาทุกๆคืนเพื่อขอให้ฉันกลับไปอยู่ด้วยกัน เขาว่า
ซายากะดีขึ้นแล้ว และพวกเขาก็คิดถึงฉัน"
"แล้วยังไงหล่ะ"
"ฉันรู้
แต่ตอนนี้คุณลุงกำลังจะโกรธ" โทโอรุกุมขมับ
"และฉันก็ไม่อยากสร้างปัญหา"
โกรธ...พวกนั้นโกรธนายรึ
ยูจิโร่ขมวดคิ้ว
โทโอรุมองมายังอีกฝ่าย
ก่อนจะเสมองไปทางอื่น "นายก็โกรธฉันเหมือนกัน" มันไม่ยุติธรรม
มีแต่คนโกรธฉัน
"ไม่ใช่"
ยูจิโร่หันหน้าอีกฝ่ายมาประจันหน้ากับตน "ไม่ใช่ โทโอรุ ฉันไม่ได้โกรธนาย
แต่ฉันไม่ชอบที่พวกนั้นทำนายลำบากใจ" และพยายามพรากนายไปจากฉันด้วย
"ฉันแค่..."
"แต่พวกนั้นเป็นครอบครัวของฉันนะ"
โทโอรุยิ้มอย่างอ่อนแรง "เค้าเป็นครอบครัวเพียงหนึ่งเดียวของฉันนะ"
"มันไม่ใช่อย่างนั้นนะ"
นายพูดอย่างนั้นได้ยังไงนะ ยูจิโร่วางหน้าผากไว้กับซอกคอของอีกฝ่าย
"นายยังมีพวกเรานะ นายจะทิ้งพวกเราไปหรือ" นายไม่สามารถทิ้งฉันได้หรอก
เขากอดรัดโทโอรุแน่น แต่โทโอรุกลับผลักเขาออก ยูจิโร่ขยับตัวอยากไม่เต็มใจ
มองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่เศร้าสร้อย
"ฉันจะติดต่อกลับมา"
โทโอรุเอ่ย "ฉันจะโทรมาทุกวัน เขียนจดหมายทุกอาทิตย์ ฉันสัญ..."
"นายวางแผนไว้แล้วนี่นา"
ยูจิโร่ร้องขึ้น "นายคิดไว้นานแค่ไหนแล้วฮะ"
โทโอรุขบริมฝีปาก
"สักพัก" เขายอมรับ "พวกนายสำคัญสำหรับฉัน
แต่ว่าพวกนั้นคือครอบครัว แล้วก็..." เขาลังเล
ไม่รู้จะพูดอย่างไรถึงจะทำให้อีกฝ่ายยอมรับ
ยูจิโร่เลิกคิ้วขึ้น
และมองโทโอรุอย่างเจ้าเล่ห์ "ครอบครัวรึ" เขาพูด ครอบครัว
มีบางสิ่งบางอย่างที่ถือเป็ฯครอบครัวเช่นกัน เขายื่นหน้าเข้าใกล้อีกฝ่ายจนปลายจมูกเกือบจะสัมผัสกัน
"นายคิดถึงครอบครัวแบบไหนกัน โทโอรุ นายให้คำจำกัดความว่าอย่างๆไร"
โทโอรุกระพริบตา
ใบหน้าขึ้นสีเพราะความชิดใกล้ "อ่า เด็กกับผู้ปกครอง พี่ชายกับน้องสาว ลุง
ป้า น้า อา หล..."
"แล้วคนรักหล่ะ"
ยูจิโร่ขัดขึ้นพลางหรี่ตา "นายเคยคิดถึงเรื่องนี้บ้างมั้ย
คนสองคนที่ไม่ได้แต่งงานกันแต่อยู่ด้วยกัน มันเป็นครอบครัวรึเปล่า"
โทโอรุกระพริบตาปริบๆ
"ฉัน...ฉันเข้าใจ" นัยน์ตาของโทโอรุเบิกกว้างขึ้นเมื่อรู้สึกถึงลมหายใจของอีกฝ่าย
นิ้วรอ้ยๆที่ไล้มาตามแก้ม "ยู..ยูจิโร่"
"โทโอรุ
สำหรับฉัน นายสำคัญที่สุดในโลก" เขาหลับตา แนบหน้าผากของตนกับอีกฝ่าย
"นาย...นายก็สำคัญสำหรับฉันเหมือนกัน"
โทโอรุเอ่ยขึ้น นัยน์ตาของยูจิโร่เปิดขึ้นอีกครั้ง
"สำคัญยังไง"
ยูจิโร่กดริมฝีปากตนเองเข้ากับอีกฝ่าย รอยจูบที่บริสุทธิ์
ไม่มีความยั่วยวนเจือปนอยู่เลย
"ยู...ยูจิโร่"
โทโอรุร้อง นัยน์ตาเบิกกว้าง "นาย..."
"ฉันคิดว่านายเป็นครอบครัว"
เขาคิดว่าฉัน...เป็นคนรัก
เขาต้องการพูดอะไรกันแน่ โทโอรุจ้องมองอีกฝ่าย "นายคิดกับฉัน...อย่างนั้น"
ยูจิโร่ก้มหน้า
ขบริมฝีปาก มันอาจจะเป็นความคิดที่ไม่ได้ผลก็ได้ เขาก้มหน้าอีกครั้ง
ก่อนจะแนบแก้มของตนกับอีกฝ่าย และกอดรัดร่างของโทโอรุไว้แน่น "ฉันขอโทษ"
"เอ่อ..."
โทโอรุเอ่ยอย่างเคอะเขิน จะพูดอะไรดีเนี่ย เขาคิด
ฉันชอบเขาแบบนั้นรึเปล่า "ฉัน...ฉันก็คิดกับนายมากกว่าเพื่อน"
"จริงรึ"
น้ำเสียงของยูจิโร่ดูสดใสขึ้นทันที เขากอดรัดร่างอีกฝ่ายไว้แน่น
"จริง
แต่ฉันไม่ค่อยแน่ใจในความรู้สึก" เขาสารภาพ
"งั้นนายต้องอยู่จนกว่าจะหาคำตอบได้แล้วหล่ะ"
ยูจิโร่พูด "พวกนั้นเป็นครอบครัวของนายก็จริง แต่ถ้านายไปตอนนี้
นายจะไม่มีทางรู้เลยว่านายรู้สึกยังไงกันแน่" ถ้าโทโอรุมัวแต่ทำตามคนอื่น
ก็จะไม่มีวันเข้าใจตนเอง ยูจิโร่คิด "นายจะอยู่ที่นี่ต่อไปนะ
สัญญานะ"
"ฉันสัญญา"
"ดี
ถ้าอย่างนั้นฉันว่า เราน่าจะนอนกันได้แล้ว" เขายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
"ยกเว้นแต่ว่านายอยากให้ฉันนอนด้วย"
"ฉันจำได้ว่า
นายบอกว่าเร็วไปที่จะนอน" สีแดงระเรื่อปรากฎขึ้นบนหน้าของโทโอรุ
ก่อนที่เขาจะพลิกตัวหันหน้าเข้าหากำแพง "แต่ถ้านายอยาก นายก็ทำได้นะ"
เขาเสริม
จริงนะ "จริงๆนะ"
ยูจิโร่สะบัดเสื้อคลุมทิ้งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะล้มตัวลงนอนเคียงข้างอีกฝ่าย
"ขอบใจนะ" เขากอดโทโอรุ ก่อนจะแนบใบหน้าลงกับซอกคออีกฝ่าย
"ตัวนายนี่หอมชะมัดเลย"
โทโอรุแยกเขี้ยวให้อีกฝ่ายก่อนจะหลับตาลง
"ตาบ้า นอนได้แล้ว"
ยูจิโร่รอจนโทโอรุหลับสนิทก่อนจะเอียงหน้าอีกฝ่ายเข้ามาใกล้
"ฉันจะเป็นครอบครัวของนาย" เขากระซิบก่อนจะซบหน้าลงกับเส้นผมของโทโอรุ ฉันจะเป็นครอบครัวที่ดีที่สุดของนาย
เขาหลับตาลง และปล่อยให้ความเงียบครอบงำห้องแห่งนี้
Fin
--------------------------------------------------
หลังจากหายไปนาน เอาฟิคนี้มาลงแทนแล้วกันนะคะ
มาอ่านทีหลังก็คอมเมนท์ด้วยนะคะ
