[tran-fic es21]Accidents
posted on 14 Oct 2008 12:09 by giraffe-leonus in fanfictionAuthor: Maximum Poofy
Translate: leonus
Fandom: eyeshild 21
Pairing: Shin/Sena
Rate: T
A/N: My first Eyeshield 21 fanfic and it’s not a happy one. I’m not too satisfied with it so I might change it at a later date if I figure out what the hell I want to do with it. Until then, ya’ll can enjoy and don’t cry like I did! Ahem.
To my other readers…don’t ask about Love Me Back Together cause I’m still trying to map out what I want to happen (instead of writing whatever the hell comes to my head at the time)
Anyway, on with the show!
Disclaimers: Not mine.
Edit: Fixed a mistake; said something about them playing against each other in the Christmas Bowl but that's apparently impossible lol. So I took that out. So now...um guess when the time period is if you want, lol.
อุบัติเหตุ
ชินไม่ชอบโรงพยาบาล แต่เขาไม่เคยบอกเรื่องนี้กับใคร เขาเกลียดกลิ่นของยาฆ่าเชื้อโรค กลิ่นของความตาย ความสิ้นหวัง ในสายตาของชิน โรงพยาบาลก็เหมือนจุดจด
คนที่เขารักดูเหมือนจะไม่มีวันออกจากที่แห่งนี้ได้อีก นับตั้งแต่คนๆนั้นเข้ามา
ชินเดินไปในห้องโถงอย่างลังเลใจ ความรู้สึกแย่ๆผุดขึ้นจากช่องท้อง เหล่านางพยาบาลชำเลืองมองเขา เขาพยักหน้าตอบ ก่อนที่จะก้าวเดินต่อ เขารู้สึกคลื่นไส้ แต่รู้ตัวดีว่าต้องอดทน เพราะสายเกินไปแล้วที่จะหันหลังกลับ
ใช่...มันสายเกินไปแล้ว
221
ชินอยากจะหัวเราะ เขามายืนอยู่หน้าห้องของคนๆนั้นแล้ว เขาคิดที่จะหยุด เมื่อสายไปแล้ว
ชินเปิดประตูด้วยแรงที่ไม่มั่นคงอย่างที่มันควรจะเป็น ขาของเขาสั่น มันเต็มไปด้วยความลังเลใจ
เขาปิดประตูอย่างเร็วและแรง แต่บุคคลที่อยู่ในห้องพักไม่มีการตอบสนองใดๆทั้งสิ้นต่อเสียงที่เกิดขึ้น เขายืนหันหน้าให้กับประตู ค้างอยู่อย่างนั้น นึกหวาดกลัวต่อการหันกลับไป ความเงียบภายใยห้องถูกทำลงโดยเสียงที่เครื่องตรวจแสดงการเต้นของหัวใจและเครื่องช่วยหายใจ เขาเกือบจะขยำช่อดอกไม้ในกำมือทิ้ง ความทุกข์และความรู้สึกกลัวที่จะรู้ถึงการเต้นของหัวใจอีกฝ่ายก็ประดังขึ้น เขากลัวที่จะสูญเสียคนๆนั้นไป
มันเป็นความผิดของเขา
ชินหันหน้ากลับมา ก่อนที่จะพยับตัววเขาใกล้เตียงผู้ป่วยในห้องเล็กๆนั้น ห้องเล็กๆที่เต็มไปด้วยดอกไม้และการ์ดสีสันสดใส สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่การ์ดใบใหญ่ที่ลงชื่อสมาชิกทุกคนของเดมอน เดวิล แบ็ท ไว้
สิ่งของทั้งหมดในห้องทำให้เขารู้ตัวว่า ที่แท้จริงแล้วเซนะยังคนเป็นเด็ก หลังจากการแข่งขันกับเขาในสนาม ทั้งแพ้และชนะ มันยากทีจะจดจำว่าเขายังเด็ก เพราะในสนาม เซนะคือคนๆหนึ่ง คนที่มีทุกอย่างทัดเทียมเขา ยกเว้น ส่วนสูง
ภาพของเซนะในหัวจางหายไป เพราะภาพเบื้อหน้าทำให้เขาไม่มั่นใจว่าคนที่เห็นอยู่นั้นใช่คนเดียวกันกับเซนะที่มีแววตาที่เข้มแข็งคนนั้นรึเปล่า ร่างที่อยู่ตรงหน้าเขานิ่งสนิท สิ่งเดียวที่เคลื่อนไหวคือ หน้าอกที่กระเพียมตามจังหวะการหายใจ เมื่ออยู่บนเตียงร่างของเซนะดูจะตัวเล็กลงไปอีก ถ้าไม่มีเครื่องมือต่างๆที่ยืนยันว่าคนตรงหน้าบาดเจ็บสาหัดนั้น ชินสาบานได้เลยว่า เซนะ แค่หลับไป ภาพที่นัยน์ตาสีน้ำตาลฟื้นจากนิทราและจับจ้องมาที่เขาปรากฎขึ้นในหัว เซนะคงจะหน้าแดงกับสภาพของตัวเองในตอนนั้น (สภาพที่ดูไร้เรียวแรง หน้าซีดเซียวไร้สีเลือด...) และคงจะเรียกชื่อเขาอย่างตะกุกตะกัก เขา...ชิน...จะขอโทษที่ทำให้เซนะมาอยู่ในที่แย่ๆ ที่ๆเต็มไปด้วยหัวใจที่แตกสลาย
แต่ชินทำได้เพียงแค่เพ้อฝัน เขาไม่ได้ไร้เดียงสาถึงขนาดที่ไม่รู้ว่าเขาจะไม่มีวันบอกเซนะได้อีกแล้วว่า เขารู้สึกเสียใจเพียงใด เขารู้สึกสนุกที่ได้เแข่งกับเซนะแค่ไหน รู้สึกดีใจแค่ไหนที่ได้พัฒนาความสามารถของตนเองและของเซนะ เขา...
ชินหยุดความคิดของคนเองทันที ในเมื่อมันไม่มีทางเป็นจริง จากวันนี้...ไม่ว่าจะสิบวัน...สิบเดือน...สิบปี... ชินเกลียดมัน เพราะเขารู้ว่าเซนะจะไม่มันวันรับรู้ถึงความเป็นห่วงที่ชินมีต่อเขา ชินรู้ตัวว่าเขาจะมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างเจ็บปวดเพราะเขาไม่สามารถแบ่งปันความรู้สึกบางอย่างที่มีให้กับเซนะ...ความรู้สึกที่มีให้กับเซนะเพียงคนเดียว
เซนะอาจจะตาย การที่นอนอยู่บนเตียงและใช้เครื่องมือที่เปราะเช่นนั้น มันสร้างความหวังลมๆแล้งว่าสักวันพวกเขาจะตื่นขึ้นมา
ชินหัวเราะอีกครั้ง เซนะไม่มีทางตื่นขึ้นมา...ไม่มีวันอีกแล้ว...
...และมันเป็นความผิดของเขา...
ชินวางดอกไม้ลงอย่างไร้ชิวิตจิตใจ เขาจ้องมองเซนะอยู่สักพัก เขารู้สึกเหมือนตกอยู่ในวันที่เซนะถูกทำร้าย ชินอยากจะทำลายความเจ็บปวดทรมาณของเซนะ ชินรู้ว่าอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นมันเป็นความผิดของเขา เขารู้จากคำพูดและแววตาที่ทุกคนแสดงออกมา มันคงจะดีเสียกว่าถ้าเขาจะตายอยู่ข้างๆเซนะ
ชินนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆเซนะอย่างแรงและพยายามจะไม่คิดถึงเรื่องของเซนะ... เซนะกับความสำเร็จของเขา ความเด็ดเดี่ยว ความร้อนแรง หัวใจที่แข็งแกร่ง ภาพเซนะกำลังวิ่งปรากฎขึ้นมาในหัว เสียงของเซนะยังคงก้องอยู่ในหู...แต่ชินรู้ดีว่า เขาจะไม่มีวันได้ยินเสียงนั้นอีกแล้ว...
Fin
-------------------------------