ลัลล้า~กะยีราฟ

Title: Accidents
Author: Maximum Poofy
Translate: leonus
Fandom: eyeshild 21
Pairing: Shin/Sena
Rate: T

A/N: My first Eyeshield 21 fanfic and it’s not a happy one. I’m not too satisfied with it so I might change it at a later date if I figure out what the hell I want to do with it. Until then, ya’ll can enjoy and don’t cry like I did! Ahem.

To my other readers…don’t ask about Love Me Back Together cause I’m still trying to map out what I want to happen (instead of writing whatever the hell comes to my head at the time)

Anyway, on with the show!

Disclaimers: Not mine.

Edit: Fixed a mistake; said something about them playing against each other in the Christmas Bowl but that's apparently impossible lol. So I took that out. So now...um guess when the time period is if you want, lol.

อุบัติเหตุ


ชินไม่ชอบโรงพยาบาล แต่เขาไม่เคยบอกเรื่องนี้กับใคร เขาเกลียดกลิ่นของยาฆ่าเชื้อโรค กลิ่นของความตาย ความสิ้นหวัง ในสายตาของชิน โรงพยาบาลก็เหมือนจุดจด


คนที่เขารักดูเหมือนจะไม่มีวันออกจากที่แห่งนี้ได้อีก นับตั้งแต่คนๆนั้นเข้ามา


ชินเดินไปในห้องโถงอย่างลังเลใจ ความรู้สึกแย่ๆผุดขึ้นจากช่องท้อง เหล่านางพยาบาลชำเลืองมองเขา เขาพยักหน้าตอบ ก่อนที่จะก้าวเดินต่อ เขารู้สึกคลื่นไส้ แต่รู้ตัวดีว่าต้องอดทน เพราะสายเกินไปแล้วที่จะหันหลังกลับ


ใช่...มันสายเกินไปแล้ว


221


ชินอยากจะหัวเราะ เขามายืนอยู่หน้าห้องของคนๆนั้นแล้ว  เขาคิดที่จะหยุด เมื่อสายไปแล้ว


ชินเปิดประตูด้วยแรงที่ไม่มั่นคงอย่างที่มันควรจะเป็น ขาของเขาสั่น มันเต็มไปด้วยความลังเลใจ


เขาปิดประตูอย่างเร็วและแรง แต่บุคคลที่อยู่ในห้องพักไม่มีการตอบสนองใดๆทั้งสิ้นต่อเสียงที่เกิดขึ้น เขายืนหันหน้าให้กับประตู ค้างอยู่อย่างนั้น นึกหวาดกลัวต่อการหันกลับไป ความเงียบภายใยห้องถูกทำลงโดยเสียงที่เครื่องตรวจแสดงการเต้นของหัวใจและเครื่องช่วยหายใจ เขาเกือบจะขยำช่อดอกไม้ในกำมือทิ้ง ความทุกข์และความรู้สึกกลัวที่จะรู้ถึงการเต้นของหัวใจอีกฝ่ายก็ประดังขึ้น เขากลัวที่จะสูญเสียคนๆนั้นไป


มันเป็นความผิดของเขา


ชินหันหน้ากลับมา ก่อนที่จะพยับตัววเขาใกล้เตียงผู้ป่วยในห้องเล็กๆนั้น ห้องเล็กๆที่เต็มไปด้วยดอกไม้และการ์ดสีสันสดใส สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่การ์ดใบใหญ่ที่ลงชื่อสมาชิกทุกคนของเดมอน เดวิล แบ็ท ไว้


สิ่งของทั้งหมดในห้องทำให้เขารู้ตัวว่า ที่แท้จริงแล้วเซนะยังคนเป็นเด็ก หลังจากการแข่งขันกับเขาในสนาม ทั้งแพ้และชนะ มันยากทีจะจดจำว่าเขายังเด็ก เพราะในสนาม เซนะคือคนๆหนึ่ง คนที่มีทุกอย่างทัดเทียมเขา ยกเว้น ส่วนสูง


ภาพของเซนะในหัวจางหายไป เพราะภาพเบื้อหน้าทำให้เขาไม่มั่นใจว่าคนที่เห็นอยู่นั้นใช่คนเดียวกันกับเซนะที่มีแววตาที่เข้มแข็งคนนั้นรึเปล่า ร่างที่อยู่ตรงหน้าเขานิ่งสนิท สิ่งเดียวที่เคลื่อนไหวคือ หน้าอกที่กระเพียมตามจังหวะการหายใจ เมื่ออยู่บนเตียงร่างของเซนะดูจะตัวเล็กลงไปอีก ถ้าไม่มีเครื่องมือต่างๆที่ยืนยันว่าคนตรงหน้าบาดเจ็บสาหัดนั้น ชินสาบานได้เลยว่า เซนะ แค่หลับไป ภาพที่นัยน์ตาสีน้ำตาลฟื้นจากนิทราและจับจ้องมาที่เขาปรากฎขึ้นในหัว เซนะคงจะหน้าแดงกับสภาพของตัวเองในตอนนั้น (สภาพที่ดูไร้เรียวแรง หน้าซีดเซียวไร้สีเลือด...) และคงจะเรียกชื่อเขาอย่างตะกุกตะกัก เขา...ชิน...จะขอโทษที่ทำให้เซนะมาอยู่ในที่แย่ๆ ที่ๆเต็มไปด้วยหัวใจที่แตกสลาย


แต่ชินทำได้เพียงแค่เพ้อฝัน เขาไม่ได้ไร้เดียงสาถึงขนาดที่ไม่รู้ว่าเขาจะไม่มีวันบอกเซนะได้อีกแล้วว่า เขารู้สึกเสียใจเพียงใด เขารู้สึกสนุกที่ได้เแข่งกับเซนะแค่ไหน รู้สึกดีใจแค่ไหนที่ได้พัฒนาความสามารถของตนเองและของเซนะ เขา...


ชินหยุดความคิดของคนเองทันที ในเมื่อมันไม่มีทางเป็นจริง จากวันนี้...ไม่ว่าจะสิบวัน...สิบเดือน...สิบปี... ชินเกลียดมัน เพราะเขารู้ว่าเซนะจะไม่มันวันรับรู้ถึงความเป็นห่วงที่ชินมีต่อเขา ชินรู้ตัวว่าเขาจะมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างเจ็บปวดเพราะเขาไม่สามารถแบ่งปันความรู้สึกบางอย่างที่มีให้กับเซนะ...ความรู้สึกที่มีให้กับเซนะเพียงคนเดียว


เซนะอาจจะตาย การที่นอนอยู่บนเตียงและใช้เครื่องมือที่เปราะเช่นนั้น มันสร้างความหวังลมๆแล้งว่าสักวันพวกเขาจะตื่นขึ้นมา


ชินหัวเราะอีกครั้ง เซนะไม่มีทางตื่นขึ้นมา...ไม่มีวันอีกแล้ว...


...และมันเป็นความผิดของเขา...


ชินวางดอกไม้ลงอย่างไร้ชิวิตจิตใจ เขาจ้องมองเซนะอยู่สักพัก เขารู้สึกเหมือนตกอยู่ในวันที่เซนะถูกทำร้าย ชินอยากจะทำลายความเจ็บปวดทรมาณของเซนะ ชินรู้ว่าอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นมันเป็นความผิดของเขา เขารู้จากคำพูดและแววตาที่ทุกคนแสดงออกมา  มันคงจะดีเสียกว่าถ้าเขาจะตายอยู่ข้างๆเซนะ


ชินนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆเซนะอย่างแรงและพยายามจะไม่คิดถึงเรื่องของเซนะ... เซนะกับความสำเร็จของเขา ความเด็ดเดี่ยว ความร้อนแรง หัวใจที่แข็งแกร่ง ภาพเซนะกำลังวิ่งปรากฎขึ้นมาในหัว เสียงของเซนะยังคงก้องอยู่ในหู...แต่ชินรู้ดีว่า เขาจะไม่มีวันได้ยินเสียงนั้นอีกแล้ว...

 

Fin

 

-------------------------------

Title: My Rival
Author: Tuli-Susi
Translate: leonus
Fandom: eyeshild 21
Pairing: Shin/Sena Sakuraba/Shin Tamaki/Sakuraba
Rate: K
A/N: First Eyeshield 21 fic! Umm…just had an idea. I saw the summary of a fic and it sparked this. Written in one sitting…like so many, if not all my completed fics…
Summary: Sakuraba reflects on his rivalry/relationship with Shin. (ShinSena, SakurabaShin and TamakiSakuraba if you want to see it)
Disclaimer: I don’t even own an American Football…My Dad’s English…I shouldn’t even be watching it : P

ซากุราบะชอบที่จะอยู่ในชมรมอเมริกันฟุตบอลแห่งนี้ เขาชอบเพื่อนร่วมทีมของเขา ชอบที่พยายามต่อสู้ในเกมการแข่งขัน แต่เหตุผลที่สำคัญที่สุดนั่นคือ เขาชอบชมรมนี้เพราะ "ชิน" ก็อยู่ในชมรมนี้เช่นกัน

พวกเขาทั้งสอง เข้ามาเป็นสมาชิกในชมรมตั้งแต่ขึ้นม.ปลาย  ซากุราบะมันจะเห็นการฝึกฝนอย่างหนักของชิน ถึงแม้ว่าทาคามิที่เป็นพาร์ทเนอร์ของเขาจะฝึกซ้อมพร้อมกับตนก็ตาม แต่ชินคือแรงบันดาลใจ เป็นสิ่งกระตุ้น และเป็นคู่แข่งของเขาเช่นกัน

ซากุราบะพยายามไล่ตามชิน เขาฝึกซ้อมนานและหนักขึ้นเรื่อยๆ เขาละทิ้งงาน"ดารา"ของเขา และอุทิศเวลาทั้งหมดให้อเมริกันฟุตบอล เขาเลือกที่จะโกนผม แต่อย่างไรก็ตาม "ชิน" ก็ยังคงไม่สนใจ  เขาพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้ชินประทับใจ ซากุราบะทำได้เพียงแต่คาดหวังเท่านั้นเอง

--------------------------------------------

The Tokyo tournament presentations

การที่ชินได้เป็น 11 นักกีฬายอดเยี่ยมนั้น มันไม่ใช่เรื่องน่าประหลาดใจ แต่ซากุราบะกลับแปลกใจที่ตนได้เป็นด้วย แน่นอน เขาภูมิใจ และรู้สึกดีเมื่อชินยอมรับในความสามารถของเขา

โคบายาคาว่า เซนะ รันนิ่งแบ็คของเดม่อน ก็ได้รับเลือกเช่นกัน เด็กคนนั้นดูตกใจ ทั้งๆที่ ทุกคนก็พอคาดเดาได้อยู่แล้ว ตั้งแต่อาคาบะ อายชิลด์ 21 "ตัวจริง" ได้ยอมรับเขา มันจะมีเหตุผลอะไรอีกที่คณะกรรมการจะปฏิเสธในตัวเซนะอีกเล่า?

แต่ซากุราบะกลับรู้สึกแปลบๆในอกเมื่อชินเอ่ยขึ้นมาว่า "นายสมควรได้รับมัน" เพราะมันเป็นความจริงๆที่ว่า ชินไม่เคยชมเชยใคร! ซากุราบะทำได้แต่มองใบหน้าผ่องของรันนิ่งแบ็คหนุ่มอย่างอิจฉา

************************************

The MVP award

ทาคามิสังเกตเห็นสายตาที่กวาดไปยังผู้เล่นต่างๆอย่างรวดเร็วของคนบนเวที

"ช่างน่าสนใจ" เขาพึมพำ

"อะไรหรือครับ" เสียงของซากุราบะส่งมากจากเบื้องหน้าของQBร่างสูง

"ก็เรื่องที่รางวัลMVPในปีนี้มันยากที่จะตัดสินใจเลือกน่ะสิ"

"อ่า...แล้วคุณทาคามิคิดว่าใครมีสิทธิ์ได้บ้างครับ" ซากุราบะถามอย่างอยากรู้อยากเห็น

"ชิน คิด..." ทาคามิหยุดไปชั่วครู่เพราะรู้ถึงความรู้สึกของคนฟังดี "...เซนะคุง"

ซากุราบะหันหน้ามาอย่างแปลกใจ ก่อนจะหัวกลับไปมองบนเวทีอย่างรวดเร็วเมื่อชื่อของชินถูกประกาศขึ้น เขายิ้เมื่อเห็นชินขึ้นไปรับรางวัลอย่างสง่างาม ไลน์แบ็คเกอร์หนุ่มหันกลับมาและกวาดสายตามองผู้เล่นต่างๆอย่างค้นหา ซากุราบะยิ้มกว้างเมื่อเห็นสายตานั้นมองมายังเขา ก่อนที่จะรู้สึกแน่นในอกเมื่อสายตานั้นกวาดเลยไปหยุดตรงนี้ร่างของรันนิ่งแบ็คตัวจ้อย

"ขอโทษนะ ซากุราบะ ฉันเข้าใจว่านายรู้สึกอย่างไร" ทาคามิวางมือลงบนไหล่ของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา

"ฉันไม่เคยอยู่ในสายตาของเขาเลยใช่ไหม" ซากุราบะกระซิบ ทาคามิลังเลใจที่จะตอบตามความจริง

"ไม่ใช่...แต่...อายชิลด์...เซนะคุง...ดึงความสนใจของชินไป" ซากุราบะพยักหน้ารับ

"มันก็เป็นอย่างที่ควรจะเป็น....เขาทั้งสองเก่งเหลือเกิน..."

ทาคามิมองการสบตาอย่างเงียบๆระหว่างมือหนึ่งทั้งสอง ชินใช้สายตาที่มั่นคงจ้องมองอีกฝ่าย ในขณะที่เซนะส่งสายตาตอบกลับเช่นเดียวกัน

 ....ใช่! มันเป็นอย่างที่ควรจะเป็น....

 

Fin

 

--------------------------------------

 

ฉลองปิดเทอมด้วยฟิคอายชิลด์ค่ะ เรื่องนี้จะหนักไปทาง 4018 หรือ 1840 แอบแทรกนิดๆด้วย ทาคามิซากุ แต่แม่ยก อย่างเราก็คงได้ 4021 ด้วยแน่ๆเลยค่ะ

 

ปล. ขออภัยอย่างยิ่งที่หายหน้าไปนาน

ปปล. มาลงช้าเพราะมีมารผจญค่ะ

ปปปล. สัปดาห์หน้าเป็นฟิคสั้นอายชิลด์แน่ๆค่ะ 4021 ด้วย

 

Please Comment