ลัลล้า~กะยีราฟ

Title: Family (http://www.fanfiction.net/s/4063686/1/Family)
Author: nanthimus
Translate: leonus
Fandom: Princess Princess
Pairing: Yuujirou/Tooru
Rating: G
Disclaimer: Not mine

 

กริ๊ก!

 

โทโอรุวางโทรศัพท์พลางถอนหายใจอย่างหนักหน่วง  คุณลุงโกรธฉัน เขาคิด ก่อนจะหลับตาสักครู่หนึ่ง

 

หลังจากที่โทโอรุบอกครอบครัวถึงการตัดสินใจที่จะอยู่ที่โรงเรียนแห่งนี้ต่อนั้น ในทุกๆคืน ลุงของเขาก็ได้โทรมาอ้อนวอนแกมบังคับให้เขากลับบ้าน ซายากะกลับมาเป็นน้องสาวที่น่ารักของครอบครัวแล้ว ไม่มีเหตุผลใดๆที่เขาจะต้องอยู่ที่นี่ต่ออีก

 

พวกเขาไม่เข้าใจว่า ฉันอยากจะอยู่ที่นี่มากกว่า เจ้าหญิงเดินกลับห้องอย่างช้าๆ ฉันรักพวกเขาทุกคน รวมทั้งซายากะด้วย แต่การที่ฉันอยู่ที่นี่มันทำให้ฉันมีความสุขมากกว่า...มากกว่าที่ฉันเคยมีด้วยซ้ำ ถึงอย่างนั้นก็ตาม แต่ฉันก็ไม่อยากทำให้พวกเขาผิดหวังนี่นา โทโอรุจมอยู่ในห้วงความคิดโดยไม่ได้สังเกตสิ่งรอบข้าง จนกระทั่งเขาชนกับใครบางคนล

 

"เฮ้!" ยูจิโร่ร้องขึ้น เมื่อเขาสะดุดไปทางด้านหน้า

 

"โอ้!" โทโอรุขยับตัวออกจากร่างของเพื่อน "นายเป็นอะไรมั้ย ฉันไม่ทันมองเห็นนายเลย"

 

"เออ ฉันรู้" ยูจิโร่ยิ้มรับ ก่อนจะสังเกตุเห็นอาการเศร้าหมองของโทโอรุ "เฮ้! เกิดอะไรขึ้น"

 

โทโอรุนิ่งไปสักพัก ก่อนจะตอบว่า "ไม่มีอะไร" เขายิ้ม "ฉัน...ฉันจะไปนอนก่อนนะ"

 

"แต่มันยังหัวค่ำอยู่เลยนะ" ยูจิโร่เอ่ยพลางมองส่วนโค้งเว้าของอีฝ่ายที่กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้า "นายยังนอนไม่ได้นะ" เขาโกหกฉัน บางทีซายากะอาจจะสร้างปัญหาให้เขาอีกก็ได้

 

"ฉันมันเป็นคนแปลกๆอยู่แล้วหนิ" โทโอรุยังไหล่และยิ้มเย็นๆ ก่อนจะล้มตัวนอน เขาหันหลังให้ยูจิโร่และห่มผ้า "ราตรีสัวสดิ์" เขาพึมพำ ฉันไม่อยากจะรบกวนนาย นี่เป็นปัญหาของฉัน ฉันควรจะจัดการด้วยตนเอง

 

ยูจิโร่กอดอกพลางขมวดคิ้ว เขาปิดบังบางสิ่งจากฉัน ฉันทนไม่ได้ เขาล้มตัวลงนอนเตียงของโทโอรุ

 

"ยูจิโร่ มีอะไร" แขนแกร่งโอบล้อมหัวไหล่เพรียวของโทโอรุ ร่างอุ่นๆของใครบางคนแนบชิดกับแผ่นหลังทำให้สีแดงระเรื่อปรากฎขึ้นบนหน้าของเจ้าของเตียงอย่างชัดเจน "นายทำบ้าอะไร!!"

 

"เงียบน่า" เสียงต่ำๆพึมพำอย่างยั่วยวนที่ข้างใบหู "โต้จัง นายปิดบังอะไรไว้อยู่ ฉันจะช่วยนายอย่างไรถ้านายไม่บอก"

 

"ฉัน..ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือ" โทโอรุยืนยัน "ฉันคิดบางสิ่งบางอย่างไว้แล้ว"

 

"เหรอ" ยูจิโร่กอดรัดคนในอ้อมแขนแน่นยิ่งขึ้น เขาแนบใบหน้าลงกับซอกคอ "นายคิดอะไรไว้หล่ะ" เขาถาม ริมฝีปากร้อนๆเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วไปมาที่ซอกคอของโทโอรุ "ฉันเป็นเพื่อนของนาย ถ้านายไม่บอกฉัน แล้วนายจะบอกใคร"

 

โทโอรุเงียบไปอย่างไม่มีข้อโต้แย้ง เขาถอนหายใจอย่างหนักหน่วง ก่อนจะหลับตาลง "ฉันคิดจะกลับบ้าน" เขาเอ่ยเบาๆ

 

อะไรนะ ยูจิโร่ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว หัวของเขาจึงกระแทกกับเพดาน "โอ๊ย" เขานวดบริเวณที่กระแทก แต่สายตายังคงจับจ้องโทโอรุอยู่ดี "นายทำอย่างนั้นไม่ได้นะ" ความเศร้าระคนตกในปรากฎขึ้นที่ใบหน้าของเขา

 

"ทำไมหล่ะ"

 

"อืม ฉัน...ฉันหมายความว่า...ฉันคิดว่านายจะอยู่ที่นี่ต่อไปซะอีก"

 

"ฉันรู้" โทโอรุขบริมฝีปาก "แต่...แต่คุณลุงโทรมาทุกๆคืนเพื่อขอให้ฉันกลับไปอยู่ด้วยกัน เขาว่า ซายากะดีขึ้นแล้ว และพวกเขาก็คิดถึงฉัน"

 

"แล้วยังไงหล่ะ"

 

"ฉันรู้ แต่ตอนนี้คุณลุงกำลังจะโกรธ" โทโอรุกุมขมับ "และฉันก็ไม่อยากสร้างปัญหา"

 

โกรธ...พวกนั้นโกรธนายรึ ยูจิโร่ขมวดคิ้ว

 

โทโอรุมองมายังอีกฝ่าย ก่อนจะเสมองไปทางอื่น "นายก็โกรธฉันเหมือนกัน" มันไม่ยุติธรรม มีแต่คนโกรธฉัน

 

"ไม่ใช่" ยูจิโร่หันหน้าอีกฝ่ายมาประจันหน้ากับตน "ไม่ใช่ โทโอรุ ฉันไม่ได้โกรธนาย แต่ฉันไม่ชอบที่พวกนั้นทำนายลำบากใจ" และพยายามพรากนายไปจากฉันด้วย "ฉันแค่..."

 

"แต่พวกนั้นเป็นครอบครัวของฉันนะ" โทโอรุยิ้มอย่างอ่อนแรง "เค้าเป็นครอบครัวเพียงหนึ่งเดียวของฉันนะ"

 

"มันไม่ใช่อย่างนั้นนะ" นายพูดอย่างนั้นได้ยังไงนะ ยูจิโร่วางหน้าผากไว้กับซอกคอของอีกฝ่าย "นายยังมีพวกเรานะ นายจะทิ้งพวกเราไปหรือ" นายไม่สามารถทิ้งฉันได้หรอก เขากอดรัดโทโอรุแน่น แต่โทโอรุกลับผลักเขาออก ยูจิโร่ขยับตัวอยากไม่เต็มใจ มองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่เศร้าสร้อย

 

"ฉันจะติดต่อกลับมา" โทโอรุเอ่ย "ฉันจะโทรมาทุกวัน เขียนจดหมายทุกอาทิตย์ ฉันสัญ..."

 

"นายวางแผนไว้แล้วนี่นา" ยูจิโร่ร้องขึ้น "นายคิดไว้นานแค่ไหนแล้วฮะ"

 

โทโอรุขบริมฝีปาก "สักพัก" เขายอมรับ "พวกนายสำคัญสำหรับฉัน แต่ว่าพวกนั้นคือครอบครัว แล้วก็..." เขาลังเล ไม่รู้จะพูดอย่างไรถึงจะทำให้อีกฝ่ายยอมรับ

 

ยูจิโร่เลิกคิ้วขึ้น และมองโทโอรุอย่างเจ้าเล่ห์ "ครอบครัวรึ" เขาพูด ครอบครัว มีบางสิ่งบางอย่างที่ถือเป็ฯครอบครัวเช่นกัน เขายื่นหน้าเข้าใกล้อีกฝ่ายจนปลายจมูกเกือบจะสัมผัสกัน "นายคิดถึงครอบครัวแบบไหนกัน โทโอรุ นายให้คำจำกัดความว่าอย่างๆไร"

 

โทโอรุกระพริบตา ใบหน้าขึ้นสีเพราะความชิดใกล้ "อ่า เด็กกับผู้ปกครอง พี่ชายกับน้องสาว ลุง ป้า น้า อา หล..."

 

"แล้วคนรักหล่ะ" ยูจิโร่ขัดขึ้นพลางหรี่ตา "นายเคยคิดถึงเรื่องนี้บ้างมั้ย คนสองคนที่ไม่ได้แต่งงานกันแต่อยู่ด้วยกัน มันเป็นครอบครัวรึเปล่า"

 

โทโอรุกระพริบตาปริบๆ "ฉัน...ฉันเข้าใจ" นัยน์ตาของโทโอรุเบิกกว้างขึ้นเมื่อรู้สึกถึงลมหายใจของอีกฝ่าย นิ้วรอ้ยๆที่ไล้มาตามแก้ม "ยู..ยูจิโร่"

 

"โทโอรุ สำหรับฉัน นายสำคัญที่สุดในโลก" เขาหลับตา แนบหน้าผากของตนกับอีกฝ่าย

 

"นาย...นายก็สำคัญสำหรับฉันเหมือนกัน" โทโอรุเอ่ยขึ้น นัยน์ตาของยูจิโร่เปิดขึ้นอีกครั้ง

 

"สำคัญยังไง" ยูจิโร่กดริมฝีปากตนเองเข้ากับอีกฝ่าย รอยจูบที่บริสุทธิ์ ไม่มีความยั่วยวนเจือปนอยู่เลย

 

"ยู...ยูจิโร่" โทโอรุร้อง นัยน์ตาเบิกกว้าง "นาย..."

 

"ฉันคิดว่านายเป็นครอบครัว"

 

เขาคิดว่าฉัน...เป็นคนรัก เขาต้องการพูดอะไรกันแน่ โทโอรุจ้องมองอีกฝ่าย "นายคิดกับฉัน...อย่างนั้น"

 

ยูจิโร่ก้มหน้า ขบริมฝีปาก มันอาจจะเป็นความคิดที่ไม่ได้ผลก็ได้ เขาก้มหน้าอีกครั้ง ก่อนจะแนบแก้มของตนกับอีกฝ่าย และกอดรัดร่างของโทโอรุไว้แน่น "ฉันขอโทษ"

 

"เอ่อ..." โทโอรุเอ่ยอย่างเคอะเขิน จะพูดอะไรดีเนี่ย เขาคิด ฉันชอบเขาแบบนั้นรึเปล่า "ฉัน...ฉันก็คิดกับนายมากกว่าเพื่อน"

 

"จริงรึ" น้ำเสียงของยูจิโร่ดูสดใสขึ้นทันที เขากอดรัดร่างอีกฝ่ายไว้แน่น

 

"จริง แต่ฉันไม่ค่อยแน่ใจในความรู้สึก" เขาสารภาพ

 

"งั้นนายต้องอยู่จนกว่าจะหาคำตอบได้แล้วหล่ะ" ยูจิโร่พูด "พวกนั้นเป็นครอบครัวของนายก็จริง แต่ถ้านายไปตอนนี้ นายจะไม่มีทางรู้เลยว่านายรู้สึกยังไงกันแน่" ถ้าโทโอรุมัวแต่ทำตามคนอื่น ก็จะไม่มีวันเข้าใจตนเอง ยูจิโร่คิด "นายจะอยู่ที่นี่ต่อไปนะ สัญญานะ"

 

"ฉันสัญญา"

 

"ดี ถ้าอย่างนั้นฉันว่า เราน่าจะนอนกันได้แล้ว" เขายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ "ยกเว้นแต่ว่านายอยากให้ฉันนอนด้วย"

 

"ฉันจำได้ว่า นายบอกว่าเร็วไปที่จะนอน" สีแดงระเรื่อปรากฎขึ้นบนหน้าของโทโอรุ ก่อนที่เขาจะพลิกตัวหันหน้าเข้าหากำแพง "แต่ถ้านายอยาก นายก็ทำได้นะ" เขาเสริม

 

จริงนะ "จริงๆนะ" ยูจิโร่สะบัดเสื้อคลุมทิ้งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะล้มตัวลงนอนเคียงข้างอีกฝ่าย "ขอบใจนะ" เขากอดโทโอรุ ก่อนจะแนบใบหน้าลงกับซอกคออีกฝ่าย "ตัวนายนี่หอมชะมัดเลย"

 

โทโอรุแยกเขี้ยวให้อีกฝ่ายก่อนจะหลับตาลง "ตาบ้า นอนได้แล้ว"

 

ยูจิโร่รอจนโทโอรุหลับสนิทก่อนจะเอียงหน้าอีกฝ่ายเข้ามาใกล้ "ฉันจะเป็นครอบครัวของนาย" เขากระซิบก่อนจะซบหน้าลงกับเส้นผมของโทโอรุ ฉันจะเป็นครอบครัวที่ดีที่สุดของนาย เขาหลับตาลง และปล่อยให้ความเงียบครอบงำห้องแห่งนี้

 

Fin 

--------------------------------------------------

หลังจากหายไปนาน เอาฟิคนี้มาลงแทนแล้วกันนะคะ

มาอ่านทีหลังก็คอมเมนท์ด้วยนะคะ

Title : The Last Stand (จิ้ม Eng)
Author : Uenamika
Rating : PG
Pairing : Suzaku-Lelouch
Translator : leonus
Translator's note : ฟิคแปลเรื่องแรกค่ะ
มีเนื้อหาบางส่วนที่แปลแล้วไม่ตรงกับต้นฉบับด้วยความสับสนทางภาษา
1. Suzaku เรียกว่า สุซากุ
2. C.C. จะใช้เป็นภาษาปะกิตเลยนะคะ
3. ตาของลูลูซ จะใช้เป็นสีม่วงลาเวนเดอร์ตามต้นฉบับ
4. Euphemia เรียกว่า ยูฟีเมีย
5. Zero เรียกว่า เซโร่
6. The Order เรียกว่า องค์กร
7. Britannian เรียกว่า บริตาเนียน
8. Geass เรียกว่า กีอัส

 

ร่างสองร่างยืนท่ามกลางซากปะรักหักพังของสิ่งก่อสร้างที่ถูกทำลาย ทั้งคู่ใช้สายตาจ้องมองอีกฝ่ายอย่างเงียบๆ ร่างหนึ่งใช้ปืนจ่อไปยังอีกฝ่าย สายตาที่จ้องมองไปยังลูลูซมีทั้งความเกลียด โกรธ เศร้าสร้อย เจ็บปวด
สิ้นหวัง และอีกหลากหลายความรู้สึกที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่อาจจะบรรยายได้


"ทำไม! ทำไมกัน! ทำไมต้องฆ่าเธอ! ลูลูซ ทำไมต้องฆ่ายูฟีเมีย?"
สุซากุถามอย่างโกรธเกรี้ยว "หล่อนเป็นพี่สาวของนายไม่ใช่หรือ?"


ลูลูซมองเข้าไปในนัยน์ตาสีมรกตของเพื่อนที่เขารักที่สุด "ชั้นต้องทำ...สุซากุ
ชั้นต้องกำจัดหล่อน หล่อนจะรู้สึกเจ็บปวด ถ้าชั้นไม่ทำอย่างนั้น"


"นายฆ่าคนตั้งมากมาย...นายฆ่าพี่สาวของนายเอง คนตั้งเยอะ
คนบริสุทธิ์ตั้งมากมาย" สุซากุพูด เขากำปืนในมือไว้แน่น


ลูลูซเคยได้ยินคำกล่าวนั้นมาก่อน เว้นแต่ว่ามันชัดเจน ไม่เหมือนครั้งนั้นที่โดนคลื่นวิทยุแทรกจนเขาไม่รู้สึกถึงความโกรธ เกลียดที่แสดงออกมาในน้ำเสียงที่ได้ยินชัดเจนเท่านี้

ลูลูซมองเห็นหยาดน้ำตาที่เริ่มไหลเป็นทางบนใบหน้าของเพื่อนรัก
มันเป็นการแสดงออกถึงความเจ็บปวด เส้นผมของสุซากุปิดบังใบหน้าจาก
การมองเห็นของอีกฝ่าย เขามองสำรวจร่างของลูลูซเพื่อหาร่องรอยของอาวุธ ก่อนที่จะยกปืนขึ้นและเหนี่ยวไก


หยาดฝนเม็ดเล็กๆตกลงมากระทบร่างของสุซากุ เส้นผม หัวไหล่
ทุกๆส่วนของเขาเปียกโชก หยดน้ำไหลลงมาผสมกับคราบเลือดจาก
ใบหน้าและลำคอ ก่อนจะไหลลงไปเจิ่งนองที่พื้น


"ชั้นไม่ได้ต้องการจะทำอย่างนี้" สุซากุพึมพำเสียงต่ำๆ ขณะที่เขามอง
ลูลูซล้มลงต่อหน้าเขา เขาไม่สนใจกับสิ่งก่อสร้างที่พังทลายรอบๆตัว
ถึงแม้ว่ามันจะทำให้เกิดเงาก็ตาม แสงของพระอาทิตย์ในยามเย็นถูก
เมฆครึ้มก้อนใหญ่ปิดบังลง ท่ามกลางความเงียบ สุซากุได้ยินเสียง
สำลักของใครบางคนที่เขายิง มันเป็นสภาพที่หน้าอัปยศอดสูสำหรับ
คนที่เป็นดั่งพระเจ้าอย่าง "เซโร่"


ลูลูซเงยหน้าขึ้นมามองสุซากุจากจุดที่เขาล้มลงไป เส้นผมสีดำบางส่วน
ปิดบังการมองเห็นของนัยน์ตาสีม่วง ดวงตาข้างหนึ่งวาววับไปด้วย
แสงสีแดงส่อแววอ่อนโยน เขารู้สึกสับสนกับความจริงที่ว่าเขากำลังจะตาย
แต่ก็ไม่ได้ทำลายล้างอะไร มันยังไม่ใช่การล่มสลายของโลก เขาครุ่นคิด
องค์กรยังคงสามารถอยู่ ถึงแม้ว่าจะไม่มีเขาอยู่ด้วยก็ตาม เขารู้ มันอยู่ได้
เขาสงสัยว่าC.C. อยู่ที่ไหน ทำไมเธอถึงไม่มาช่วยเขาจากระสุนตะกั่วที่ส่งออกมา


มันเป็นเรื่องยากที่จะลืมตาขึ้นมา แต่ลูลูซกลับกระพือขนตา เพื่อต่อต้าน
ในสิ่งที่รางกายปรารถนา รอยยิ้มอย่างอ่อนแรงปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขา


"ชั้น...ไม่ได้ต้องการอย่างนี้" สุซากุพึมพำจากความทรมานที่เกิดขึ้น
เพราะความสับสนและความสิ้นหวัง ทำไมเรื่องแบบนี้มันจึงเกิดขึ้น
ลูลูซเป็นสิ่งเดียวที่เขาเหลืออยู่


ลูลูซพยายามจะหายใจ เขามองไปยังร่างของเพื่อน ตัวเขาเองก็เหนื่อยเกินกว่าจะพูดอะไรได้และเกือบจะเต็มใจให้
หยาดฝนเม็ดเล็กๆรวมตัวกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของเพื่อนสมัยเด็กของเขา ถ้าเป็นไปได้เขาอยากจะกดทับริมฝีปากของตนเพื่อลิ้มรสของ
น้ำตาที่ไหลอาบแก้มเพื่อนของเขา แต่เขากลับไม่สามารถที่จะทำมันได้ ถึงแม้ว่ามันจะเป็นการท้าทายที่ง่ายดายก็ตาม ใบหน้าของสุซากุที่
เขามองเห็นเริ่มหมองมัว ไม่ชัดเจน เช่นเดียวกับลมหายใจที่อ่อนแรงลงเรื่อยๆ


"แล้วมันก็เป็นอย่างนี้" ลูลูซเอ่ยด้วยเสียงที่ไม่ดังไปกว่าเสียงกระซิบ สุซากุมองเห็นหยดน้ำตาที่ผสมกับหยาดฝนที่ตกลงมาบนใบหน้าของอีกฝ่าย


เม็ดฝนตกลงมาแรงขึ้นเรื่อยๆ สุซากุลดตัวลงมาข้างๆเพื่อนรัก นัยน์ตาสีมรกตที่อยู่เหนือใบหน้าของลูลูซสังเกตเห็นว่าร่างของเพื่อน
ของเขาดูบอบบางอ่อนแอ ถึงแม้ว่าปกติเพื่อนเขาจะมีผิวที่ขาวจาก
เชื้อสายของชาวบริตาเนียน แต่ในสภาพตอนนี้มันกลับดูซีดเซียวเหลือเกิน


สุซากุใช้ปลายนิ้วสัมผัสไปตามใบหูของเพื่อนเขา
ลากไปยังริมฝีปากที่บอบบาง เขารู้สึกหวาดกลัวจากความรู้สึกที่ส่งมา
จากปลายนิ้ว...ลมหายใจที่ถูกขับออกอย่างยากลำบากของลูลูซ
เด็กหนุ่มกำมือแน่นจนขึ้นเป็นข้อขาว ก่อนจะแตะลงบนใบหน้าของอีกฝ่าย
นัยน์ตาสีมรกตแสดงออกถึงความรู้สึกที่เรียกว่าสูญเสีย


จากระยะห่างเพียงน้อยนิด ลูลูซมั่นใจว่าอีกฝ่ายกำลังร้องไห้
ความรู้สึกบางอย่างของเขาถูกบิดเป็นเกลียว เขาไม่เข้าใจว่าทำไม
แต่เขารู้ว่าเขาเป็นคนกระทำมันขึ้น นัยน์ตาของเขาเริ่มล่องลอย
สงครามของเขามันจบลงแล้ว และรู้ตัวดีว่าเวลาใกล้จะหมดลงแล้ว


สุซากุยกร่างของลูลูซขึ้นในท่านั่ง มันสร้างความรู้สึกเจ็บปวดบริเวณ
ช่องท้องอย่างฉับพลันจนต้องงอตัวเพื่อลดความทรมานที่ทิ่มแทง
นัยน์ตาเปิดขึ้นอีกครั้ง ถึงแม้ว่าการมองเห็นจะพร่ามัวก็ตาม แต่กีอัสยังคงส่องประกายสีแดงออกมาอย่างชัดเจน
เรียกความสนใจของสุซากุได้เป็นอย่างดี แต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา นักรบหนุ่มพยุงบริเวณลำคอและหลังด้วยฝ่ามือที่อาบไปด้วยเลือดจาก
บาดแผลบริเวณช่องท้องของอีกฝ่าย ลูลูซรู้สึกแปลกใจใน
การที่ยังมีชีวิตอยู่ของตน เขาอยากขอพรจากพระเจ้าสักข้อ
เขาไม่อยากเห็นเพื่อนคนนี้ต้องร้องไห้อีกแล้ว
ไม่ต้องการเห็นความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นจากเขา


เขาคือเซโร่ เซโร่ที่ฉลาด เยือกเย็น และมองข้ามความรู้สึกทุกๆอย่าง เขาไอ
และเลือดก็ทะลักออกมาจากริมฝีปาก เขาพยายามความคุมสายตาที่พร่ามัว
ให้จับจ้องอยุ่ที่ใบหน้าของเพื่อนรัก ก่อนที่ความรู้สึกต่างๆในใจจะทำให้ทรุดลงยิ่งกว่านี้


"สุซากุ" เข้าของนัยน์ตาสีลาเวนเดอร์เอ่ยขึ้นเบาๆ การเป็นเซโร่มันทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดต่อการพยยามมีชีวิตอยู่
ตอนนี้เขาคือลูลูซ ลูลูซที่ยิ้มอย่างอ่อนโยน รอยยิ้มที่งดงามเป็นพิเศษ


"ชั้นไม่สามารถ...นายใช่มั้ย?" ลูลูซอยากให้เพื่อนเก่าคนนี้จดจำ
เขาไว้เป็นครั้งสุดท้าย แต่เขาก็ไม่ได้ปรารถนาที่จะได้รับการตอบรับ เขารู้ เขามาไกลเกินกว่าจะอธิบายทุกสิ่งทุกอย่างที่เขากระทำไว้ได้


พระอาทิตย์ตกดินแล้วทำให้เด็กหนุ่มทั้งสองจมอยู่ในความมืดอย่างสมบูรณ์ สุซากุปลดปล่อยความรู้สึกต่างๆด้วยการร้องไห้
ลูลูซรู้สึกถึงบางสิ่งอย่างที่เหลืออยู่กำลังแตกสลาย


"ทุกสิ่งทุกอย่างจบลงแล้ว" เด็กหนุ่มชาวบริตาเนียนกระซิบ
เขารู้สึกถึงความตายที่ใกล้เข้ามา เลือดที่ไหลทีละน้อยของเขาสร้างแอ่งน้ำบนพื้น


สุซากุจ้องมองอีกฝ่าย ก่อนที่ลูลูซจะยกตัวเองขึ้นด้วยการยึดเสื้อ
ของอีกฝ่ายอย่างอ่อนแรง และสัมผัสเบาๆที่ริมฝีปากของทหารหนุ่ม เขาตกใจจนเกือบปล่อยอีกฝ่ายให้ตกลง ลูลูซปล่อยตนเองลงมาอีกครั้ง
แต่ยังคงกำชุดอีกฝ่ายอย่างอ่อนแรง มันเป็นเวลาที่ยาวนานสำหรับการตาย
และสุซากุก็สังเกตเห็นมันด้วย


ทหารหนุ่มเลิกที่จะปิดบังคราบน้ำตาของตนแล้ว เขารู้ตัวดีว่าถึงพยายามเท่าไหร่ ก็คงไม่อาจกลั้นน้ำตาของตนได้ สายฝนค่อยๆหยุดลงเช่นเดียวกับ
แสงจันทร์ที่ค่อยๆโผล่ออกมา มันส่องประกายบนผิวที่ขาวซีดของลูลูซ


เด็กหนุ่มผมดำพยายามจะเปิดปากพูด แต่ไม่สามารถกระทำได้ ลมหายใจของเขาใช้แรงมากขึ้นเรื่อยๆถึงแม้ว่ามันจะเป็นการหายใจ
ในเวลาน้อยนิดก็ตาม นัยน์ตาสีม่วงเปิดได้แค่เพียงขึ้นเดียว
เขาเกือบจะชักดิ้นชักงอด้วยความทรมาน ตอนนี้ เขาไม่คิดถึง
ความรู้สึกว่ามันทรมานมากขึ้นเท่าไหร่ คนที่มองอยู่รู้ถึงความอดทน
ต่อความเจ็บปวดที่แอบซ่อนอยู่ภายในเสื้อผ้าอันสง่างาม บาดแผลที่เกิดจากกระสุนปืนตะกั่วเล็กๆที่ถูกยิงออกมาทำให้ร่างกายอ่อนแอ


มันเป็นความจริงที่ว่าสุซากุต้องการให้เซโร่เจอกับความเจ็บปวด ความทุกข์ทรมานที่มากกว่าคนที่เขาเคยทำร้ายเป็นสิบเท่า
มันเป็นความจริงที่เขาต้องการให้เซโร่เจ็บปวด ทรมาน และตาย
ให้สมกับการฆ่ายูฟีเมีย คนที่เค้าคิดว่าเป็นน้องสาว


แต่เขาไม่เคยต้องการให้ลูลูซต้องเจอกับความทรมานมากขนาดนี้
มันเป็นแค่การคิดว่าจะทำอย่างไร ถ้าลูลูซเป็นคนเดียวกับเซโร่


ด้วยการตัดสินใจอย่างแน่วแน่ เขายกร่างของลูลูซอย่างอ่อนโยน
ก่อนจะใช้ฝ่ามือสัมผัสใบหน้าของอีกฝ่าย ลูลูซมองมายังเขา
นัยน์ตาสีลาเวนเดอร์แสดงถึงความเจ็บปวด สุซากุเอียงหัวเล็กน้อย และกดทับริมฝีปากให้แนบชิดกับอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน รักใคร่
และเศร้าสร้อย นัยน์ตาของลูลูซเบิกกว้าง
ก่อนที่จะหลับตาลงเพื่อรับสัมผัสอันอ่อนโยนเป็นครั้งสุดท้าย


"ชั้นรักนาย...รอชั้นนะ ลูลูซ" สุซากุกระซิบ


"ชั้น..ร...รัก..." ลูลูซพยายามจะพูดด้วยลมหายใจสุดท้าย
ก่อนจะพ่ายแพ้ให้ความมืดที่ครอบงำ


ร่างที่ไร้วิญญาณของลูลูซห้อยลงในอ้อมแขนของสุซากุ
เขาร้องไห้อย่างเงียบๆ สายฝนหยุดลง นัยน์ตาสีมรกตไม่ส่องประกาย
เหมือนอย่างเคย หน่วยค้นหาของบริตาเนียนหาพวกเขาเจอแล้ว แสงไฟที่ส่องลงมาสะท้อนเข้าสู่สายตาของสุซากุ


"ชั้นไม่ได้ต้องการอย่างนี้" เด็กหนุ่มกระซิบเบาๆอย่างอ่อนโยน เขาใช้ปลายนิ้วไล้ไปตามเส้นผมสีดำของเจ้าชาย


การฆ่าบิดาของตน และการทำร้ายอย่างโง่เง่า มันควรจะจบลงได้แล้ว แสงไฟที่ส่องลงมาทำให้เขาเข้าใจถึงสิ่งที่ตนสูญเสียไป
ปลายนิ้วของเขายื่นไปคว้าปืนมากำไว้แน่น โดยที่ไม่ปล่อยร่างของคนในอ้อมแขน เขายกปืนขึ้นจ่อศีรษะของตนเอง


ทุกสิ่งทุกอย่างจบลงแล้ว


เขาหลับตา และเหนี่ยวไกปืน....

Fin

 

Thank you

- Uenamika

- Puggy

- Ko

- Ro

and everyone who read and comment this fic.