ลัลล้า~กะยีราฟ

es21
Title : เซนะไวท์กับคนแคระทั้ง10
Auther : Leonus ยีราฟลงพุง
Pairing : คู่ไหนละเนี่ย...
Auther's Note :  เผา


กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว....


ครอบครัวเล็กๆครอบครัวหนึ่งได้อาศัยอยู่ในปราสาทหลังน้อยกลางป่าใหญ่ ปราสาทเก่าโบราณแต่กลับสะอาดสะอ้าน แสดงถึงความเป็นแม่บ้านของเจ้าของ ถึงครอบครัวจะเล็กและมีจำนวนคนเพียงน้อยนิด แต่การที่อาศัยอยู่ปราสาทกว้างนั้นก็ไม่ได้เหงาหงอย แต่กลับอบอุ่น เพราะครอบครัวที่น่ารัก...

มาโมริ...คุณแม่ผู้อ่อนโยน แอบแบ๊วด้วยการบ้าชูครีม

สึซึนะ...พี่สาวคนโตจอมแก่น หาเรื่องแกล้งคนอื่นๆได้ทุกวัน

อิชิมารุ...พี่สาวคนรองผู้แสนลึกลับ หาจืดชืดได้อย่างไม่มีใครเทียม

และ...เซนะ...น้องสาวคนเล็กผู้ซุ่มซ่าม บ้องแบ๊ว และขี้แง



วันเวลาผ่านไปอย่างมีความสุข จนกระทั่งวันหนึ่ง...


"ช่วยด้วยยยยยย ช่วยช้านด้วยยยยยย"


"อู๊ดดดด"


"ช่วยช้านด้วยยยยยยยยย" เสียงตะโกนลั่นป่าเรียกความสนใจให้แม่ลูกทั้ง 4 ในปราสาทกว้างได้เป็นอย่างดี สึซึนะลูกสาวคนโตวิ่งออกไปดู อิชิมารุลูกสาวคนรองหายตัวไปตามปกติ เซนะลูกสาวคนเล็กเริ่มร้องไห้


"อย่าแกล้งเซนะนะ" เสียงคุณแม่มาโมริดังขึ้นทันทีที่เห็นลูกสาวคนโปรดร้องไห้


"ไหน ใครทำเซนะร้องไห้" คุณแม่ยังสาวก้าวออกไปดูนอกปราสาทว่าเกิดอะไรขึ้น


ภาพเบื้องหน้าสายตาคุณแม่และลูกสาวคนเล็กที่ตามออกมา...


ชายร่างท้วมท่าทางเมาเหล้ามือข้างถือขวดเหล้านั่งจุ้มปุก ข้างๆกันนั้นคือหมูน้อยที่ขาหน้าถูกจูงไว้ด้วยมืออีกข้างของชายแก่ นอกจากนั้นยังมือหมาตัวโตงับหัวชายคนนั้นอยู่


"แง่งๆ"


"อ๊ะ เจ้าหมาน้อยมากินนี่มา" พี่สาวจอมแก่น สึซึนะ เรียกเจ้าหมาด้วยชูครีมชิ้นโตท่าทางน่ากินในมือ


เจ้าหมาพุ่งไปหาทันที พร้อมร่างของใครคนหนึ่ง


"อ๊ะ คุณแม่มาโม" คุณแม่ยังสาวมาโมรินั่นเอง หล่อนลืมตัวพุ่งไปหาชูครีมที่ลูกสาวคนโตขโมยมาจากตู้ขนมของหล่อน สึซึนะที่เห็นอย่างนั้นพุ่งตัวหนีทันที


การที่มาโมริพุ่งตัวออกไปนั้น ทำให้เซนะที่หลบหลังอยู่โผล่ออกมาเจอกับสายตาของอะไรบางอย่าง เจ้าสิ่งนั้นไม่รอช้าเบนเป้าหมายมาหาร่างเล็กที่พึ่งปรากฎตัวทันที


"ว๊ากกกก อย่าตามมาน้าาาาา" ว่าแล้วร่างเล็กนั่นก็วิ่งไหนไปทางป่าทันที


"แง่งงงงง" เจ้าหมายักษ์ก็วิ่งตามโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น


เหลือไว้เพียงแต่...

ชายแก่ที่ยังคงมึนๆกับน้ำลายหมา

หมูน้อยที่ยังนั่งตัวสั่น

ลูกสาวคนโตที่ยืนอ้าปากค้าง...ไม่นะ น้องพี่...

และ...คุณแม่ที่เมามันกับชูครีมในมือ


-------------------------------------------------


เรามาดูทางด้านเซนะ สาวน้อยที่ยังคงวิ่งต่อไปเรื่อยๆ...


เธอวิ่งไปเรื่อยๆ....


เรื่อยๆ...


เจ้าหมาก็ไล่ตามไปเรื่อยๆ...


เรื่อยๆ...


เราก็ตามดูไปเรื่อยๆ....


เรื่อยๆ....


จนกระทั่ง....


ตุบ!!


"โอ๊ย!!"


"แง่งงง"


เซนะที่วิ่งอย่างไม่รู้ทิศรู้ทางวิ่งชนใครบางคนที่ยืนอยู่จนล้มลง เป็นโอกาสให้หมาบ้าที่วิ่งตามอยู่ไล่ทันและพร้อมจะงับ


ทันใดนั้น...


ปัง!!


เสียงปืนที่ดังขึ้นเรียกความสงบเสงี่ยมให้หมาบ้าตัวนั้นได้ทันที


"อ่ะ...เอ่อ...ขอบคุณนะครับที่ช่วยผมไว้" เซนะขอบคุณร่างสูงตนเองชน เพราะเป็นบุคคลที่ยิงปืนหยุดไอ้หมาบ้าตัวนั้น


ชายหนุ่มคนนั้นทำแค่ปรายตามามอง ก่อนจะหันไปหาเจ้าหมา


"ชั้นให้แกไปเอาไอ้แก่โดบุโรคุไม่ใช่เรอะ" ฮิรุม่าตะคอกใส่หมาน้อยฟันเพชร


"..."


"แล้วนี่แกเอาใครมาห๊า"


"..."


"อะ...เอ่อ" เซนะพยายามจะพูดขึ้นอย่างหวาดกลัว


"มีอะไร" ชายผมทองถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด "นายต้องมาเป็นทาสชั้น"


"อะ..เอ๋  ทำไมหล่ะคร๊าบ"


"เพราะนายทำลูกหนี้ชั้นหายไป"


"อ่ะ...อ้าว..."


"จะเป็นทาสหรือไม่เป็น หรือว่า..." ฮิรุม่าปรายตามองร่างเล็กอย่างสำรวจ "จะเอาร่างกายแลกเงินดี.."


"...."


"นายนี่ก็น่าตาดีนี่ น่าจะเร้าอารมณ์ได้ไม่เลว" ชายหนุ่มเชยคางร่างเล็กขึ้นก่อนจะเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "ท่าทางยังบริสุทธิ์ซะด้วย..."


"ฮิรุม่า!!" ก่อนที่เซนะจะตอบอะไรไป ก็มีคุณลุงคนหนึ่งเปิดประตูออกมาเรียก "กินข้าวโว้ย"


ฮิรุม่าเดินตามเข้าไปอย่างหมดอารมณ์...


"นายก็มากินด้วยกันสิ..."


--------------------------------------


เซนะได้พักอยู่ที่บ้านหลังนี้เพื่อเป็นการขอโทษที่ถูกลากมาวุ่นวายกับการไล่ฆ่าลูกหนี้ของฮิรุม่า


เป็นที่น่าแปลกใจ เมื่อมองจากข้างนอกก็เป็นกระท่อมหลังเล็กธรรมดานี่เอง แต่ข้างในกลับหรูหราฟู่ฟ่าอลังการงานสร้างมากมายได้ขนาดนี้ เมื่อถามถึงคนสร้างดู คำตอบก็ชวนสงสัยจริงๆ


"แม่มดไง" พ่อคุณไปทำอิท่าไหน แม่มดถึงมาสร้างให้ล่ะเนี่ย


"Black Book" สมุดปกดำ? ตูไม่รู้จักเฟ้ยย


แต่ที่ช็อคยิ่งกว่าคือสมาชิกแต่ละคนในบ้านกลับหลุดโลกได้ที่สุด

ฮิรุม่า...เจ้าของบ้านผู้เป็นดั่งปิศาจร้าย

มุซาชิ...ตาลุงหน้าแก่ทั้งที่จริงแล้วอายุอานามยังไม่เท่าไหร่

ทาคิ...คนบ้าหน้าเหมือนพี่สาวคนโตที่พลัดพราก

จูมอนจิ...พี่ชายคนโตแห่งสามพี่น้องที่ชอบหาเรื่องต่อยตี

โทงาโน่....พี่ชายคนกลางติดการ์ตูนเป็นนิสัย

คุโรกิ...น้องชายคนเล็กผู้บ้าเกมเป็นที่สุด

คุริตะ...ยักษ์ใหญ่ใจดีหัวเกาลัด

โคมุซึบิ...ยักษ์จิ๋วผู้ขยันซ้อม

มอนตะ...ลิงกลับชาติมาเกิดบ้ากล้วย

ยูคิมิตสึ...เจ้าหนุ่มหัวดีเลิศประเสริฐฟ้า

และ...เซอร์บิรุส...หมาน้อยฟันเพชรผู้น่ากลัว....


---------------------------


วันเวลาผ่านไป...


เซนะที่ตัดสินใจอาศัยอยู่ที่นี่ต้องทำงานแลกข้าว ยอมทนเป็นทาสให้ฮิรุม่าอยู่เนืองๆ แต่มันก็ยังดีกว่าถูกจับไปไว้ในห้องนอนก็แล้วกัน


...อย่างน้อยก็รักษาพรหมจรรย์เอาไว้ได้...


วันหนึ่งยูคิมิตสึตัดสินใจให้เซนะไปหาผลไม้ในป่ากับมอนตะ โดยมีคุโรกิย้ำอยู่ข้างๆว่า


"ไม่เอากล้วยนะเฟ้ย"


สองสหายจึงตัดสินใจเดินทางไปหาผลไม้ในป่า....


ทั้งสองเดินไปเรื่อยๆ...


เรื่อยๆ....


"อ๊ะ!! เซนะ นั่นมันผลไม้ใช่มั้ย" มอนตะตะโกนขึ้น และชี้นิ้วไปข้างหน้า


ทั้งสองวิ่งไปยังเส้นทางที่มอนตะชี้ไว้ ก่อนที่เจ้าลิงจะกระโดดคว้าองุ่นลงมาทับเซนะ


"เฮ้ย!! พวกแกมาขโมยผลไม้ในไร่ชั้นได้ยังไง" เสียงตาแก่ตะโกนก้อง ด่ามายังสองสหาย


เซนะและมอนตะหนีวิ่งไป ก่อนที่เซนะจะเบรคเมื่อเห็นขบวนเสด็จผ่านมาจากไหนไม่รู้


เอี๊ยด!!


โครม!!


ตุบ!!


อั่ก!!


เซนะที่หยุดกะทันหันทำให้มอนตะวิ่งเข้ามาชน ทั้งสองกลิ้งกันอยู่หลายตลบก่อนที่มอนตะจะรู้สึกว่าเซนะเงียบๆไป


"เฮ้ย!! เซนะๆ"


ร่างเล็กๆของเซนะที่สลบอย่างไม่ได้สติเรียกเสียงตะโกนของมอนตะเพื่อนซี้ได้เป็นอย่างดี จนขบวนเสด็จที่ผ่านไปแล้วต้องย้อนกลับมาใหม่


"เกิดอะไรขึ้นหรือ"


"เซนะๆๆๆๆๆ อย่างทิ้งชั้นสิ" มอนตะที่มัวแต่ร้องไห้ไม่ได้สนใจหนุ่มแว่นที่เข้ามาถามอย่างเป็นห่วงเลย


"ขอดูอาการหน่อยนะ" ว่าแล้วหนุ่มแว่นก็ดึงตัวร่างเล็กไปทันที


ทาคามินั่งตรวจดูอาการสักพัก ก่อนตะโกนเรียกใครบางคน


"ชิน องค์ชายชิน มานี่หน่อยขอรับ"


ร่างสูงสง่าเดินเสียงเรียกมาอย่างว่องไว


"นายช่วยแท็คเกิ้ลเด็กนี่หน่อยสิ"


องค์ชายผู้สูงศักดิ์กระทำตามคำขอของขุนนางคนเก่ง องุ่นเม็ดโตหลุดออกมาจากริมฝีปากเล็ก นัยน์ตากลมโตลืมขึ้นมาเจอกับนัยน์ตาคมเข้ม


....แค่เพียงพบสบตา ก็รู้ว่าเธอคือคนที่รอมานาน...


องค์ชายชินไม่รอช้า อุ้มร่างเล็กก็จะเดินขึ้นรถม้าไป


"...ชั้นช่วยนายไว้ ชีวิตนายต้องเป็นของชั้น..."

Fin